Ervaringen uit het verleden zijn geen garantie voor de toekomst. Met die boodschap wil onze overheid beleggers behoeden voor onterechte verwachtingen. Het staat haaks op de gedachte dat wie de geschiedenis niet kent gedoemd is ze te herhalen. Zou dat verklaren waarom elke opgelegde overheidsdeadline onhaalbaar blijkt en deze ondanks eerdere vasthoudendheid alsnog last minute wordt aangepast?

Ik beperk me in dit kader even tot de periodieke keuring. Die kent immers een rijke historie van ruim op tijd aangekondigde maatregelen die toch een vorm van uitstel of coulanceregeling kregen. Ondanks alle pleidooien aan verschillende marktpartijen om vooral tijdig aan de te slag te gaan, lukte het steeds niet om de markt en masse tijdig te mobiliseren. Wie braaf zijn zaakjes wel tijdig op orde heeft, die heeft pech. Of juist niet?

De introductie van een deeltjesteller was een mooi voorbeeld. Wie investeerde kon het ding al wel gebruiken voor de diagnosefunctie ervan, maar de verplichting om deze in de keuring toe te passen kreeg een half jaar vertraging. In de praktijk begint de terugverdientijd dus gewoon zes maanden later. Begrijpelijk dat die groep zich bekocht voelt, waar andere juist dankbaar waren voor de geboden extra tijd. Er waren ook redenen om die uitstel te verdedigen, want de beschikbaarheid van goedgekeurde alternatieven was er nog niet in de volle breedte.

En nu herhaalt de geschiedenis zich met de smart tacho. Ik bagatelliseer de goede redenen voor uitstel niet. Evenmin bekritiseer ik de waardevolle lobby tot uitstel. Maar, waarom lukt het nu nooit om zo’n invoering voor alle partijen probleemloos te laten verlopen? Van producent tot importeur en opleidingswereld. En zelfs als dat feilloos verloopt is er nog de garagist die in beweging moet komen. Door de historische reeks van uitstel is het amper geloofwaardig wanneer er steevast geroepen wordt dat er nu geen uitstel volgt. Om alsnog een vorm van uitstel of coulanceregeling af te roepen. En dus blijft de markt op de handen zitten totdat het echt niet meer anders kan en leveranciers van producten, opleidingen en certificering voor een logistieke ramp staan. We mogen blijkbaar niet leren van het verleden.