Er was een tijd dat voorraden als dood geld werden gezien, zeker op werkplaatsniveau. Onderdelen en banden zijn immers ruim en snel voorradig in de distributieketen zoals we die in ons land kennen. Das war einmal, zouden de Oosterburen zeggen.
Of toch maar niet?
Het is de keuze tussen twee kwaden als je het mij vraagt. Wie als transporteur zelf een magazijn vult dat verder gaat dan wat courante delen als grijpvoorraad, legt een beslag op bedrijfskapitaal en -ruimte. Bovendien: hoe lang ligt het er tot het gebruikt wordt? Is het tegen die tijd verouderd? Plat gezegd: als je de volumes en omloopsnelheid niet hebt dan kun je het misschien beter overlaten aan de onderdelenspecialisten die dat wel hebben?
Nu komt die complexe wereld om de hoek kijken. Terwijl ik dit tik, lees ik net over een corona-uitbraak in een Chinese havenstad dat bijgevolg de toch al serieuze containerproblemen verder compliceert. Was corona een half jaar geleden het woord dat breed in de sector in de mond genomen werd, nu is dat de kwetsbare distributieketen.
Denk aan autofabrieken die stilliggen omdat ze chips hebben afbesteld. De fabrieken gingen immers even op standje corona-productie (heel weinig of niet). Die productieslots gingen vervolgens naar producenten van consumentenelektronica. Dat terugdraaien is sneller gezegd dan gedaan, zeker als capaciteit sowieso al een probleem is. Grondstofprijzen gaan daarbij door het dak om vervolgens vrolijk door te stijgen. Dat bandenfabrikanten verder kijken dan de gekende grondstoffen kent natuurlijk een milieucomponent, maar dat de huidige grondstofprijzen het interessanter maken, spreekt voor zich.
Wie afhankelijk is van overzeese distributie vanuit Azië is gewend een kwartaal, een half jaar vooruit te denken, zo veel tijd kost het immers wel om die container grofweg te ontvangen. Da’s nog zonder na te denken over productieslots en de planning van de vervoerders onderweg. Importeurs krijgen dus prijsverhoging op prijsverhoging te verwerken. Dat is administratief gedoe, maar klanttechnisch zeker ook. Ging de recente cao-verhoging voor beroepschauffeurs om percentages van drie procent, de leveranciers kampen zomaar met tien, twaalf procent. Of het nu onderdelen, banden, gereedschap of equipment is: de dagprijzen zijn terug.
