Onlangs was ik op uitnodiging van Scania in het koude Noorwegen. Hier mocht ik verschillende nieuwe
modellen uitproberen in de sneeuw. Het was een geweldige ervaring, die veel nieuwe inzichten bracht.

Sinds ik mijn groot rijbewijs heb, grijp ik elke kans om achter het stuur te kruipen met beide handen aan. Mogen rijden met vrachtwagens in Noorwegen is dan een absoluut hoogtepunt. Het is een enorme uitdaging om een combinatie van 60 ton op de weg te houden op een met sneeuw bedekte bosweg. Zeker als de begeleider op de passagiersstoel je aanspoort om gas te geven, omdat stilstaan in deze omstandigheden uit den boze is. Sta je stil, dan sta je vast.

Stil

Een elektrische vrachtwagen vormt in koude omstandigheden een uitdaging op zich. Niet zozeer vanwege het verbruik of de actieradius, maar vanwege de gladheid. Bij een elektrische vrachtwagen beschik je altijd over het volledige koppel. Het voertuig reageert veel directer op bewegingen van de rechtervoet. Wegrijden op een gladde weg moet dus extra voorzichtig, want voor je het weet slaan de wielen door. Hierdoor kun je niet hetzelfde rijden als met een diesel.

Het rijden met een elektrische Scania in winterse omstandigheden was een bijzondere ervaring. Het is zo stil in de cabine dat je de sneeuw onder de banden hoort kraken. Het gebrek aan geluid en trillingen geeft een bepaalde mate van rust. Van chauffeurs op elektrische vrachtwagens hoor je vaak dat ze ‘s avonds veel relaxter uitstappen dan bij een dieselvrachtwagen. Desondanks rijd je nog steeds met een zware en vooral lange combinatie. Zelfs zonder geluid blijft dat indrukwekkend.

Toen ik hierna overstapte naar een vrachtwagen met een dieselmotor, was het onderscheid met een elektrische aandrijving niet te missen. Het omdraaien van de sleutel gaat gepaard met een flinke brom. Trillingen dringen je lichaam binnen, zodat je direct doorhebt dat je een krachtige machine aan het bedienen bent. De ervaring is heel anders dan bij een elektrische vrachtwagen, ondanks dat je een vergelijkbare combinatie rijdt met dezelfde cabine.

Roffelend

Dit werd helemaal duidelijk toen ik in een Scania plaatsnam met een grote V8-motor onder de vloer. Bij elke stijging in het landschap zwol het geluid van de achtcilinder aan. Je hoorde de motor werken. Eerlijk is eerlijk, ik val als een blok voor een goed klinkende V8 en dat was hier in de koude bossen van Noorwegen niet anders.
Een instructeur van Scania vertelde me over een groot transportbedrijf dat onlangs al zijn vrachtwagens had vervangen door modellen met een V8. Dat had niks met duurzaamheid te maken, maar wel met het behouden van chauffeurs. Het chauffeurstekort is in heel Europa een enorm probleem. Het bedrijf zag in de V8 Scania’s overtuigende primaire arbeidsvoorwaarden. Voor veel chauffeurs is dit immers het toppunt.

Daar in het koude Noorwegen begreep ik het volkomen. Het rijden met een grote vrachtwagencombinatie is altijd indrukwekkend. Er is veel te zeggen voor een elektrische vrachtwagen, op het gebied van duurzaamheid, rij-ervaring en ook chauffeurscomfort. Maar een besneeuwde helling omhoog rijden met een roffelende V8 onder je stoel, dat is puur geluk.