Als liefhebber van vrachtwagens kijk ik ook op mijn vakantie natuurlijk goed wat er rondrijdt. Dit jaar was ik met mijn gezin in het mooie Thailand. Een compleet andere wereld, ook wat wegtransport betreft. Maar ook weer niet zó anders.

De voor ons vertrouwde merken zijn nauwelijks te vinden in Thailand. Naast een verdwaalde Scania of Volvo zijn het vooral vier Japanse merken die je overal ziet: Hino, Isuzu, Fuso en UM (wat vroeger Nissan Diesel was). Wat me opviel was dat de meeste slechts voorzien zijn van een kleine dagcabine. Heel anders dan hier, waar zelfs een distributiechauffeur een slaapcabine met hoog dak mee krijgt.

Wat wel overeenkomt met Nederland, is de trots van de Thaise chauffeur. Ook daar is een vrachtwagen niet zomaar een voertuig. Rijkelijk voorzien van glimmend plaatwerk en vele, vele lampen trekken de vrachtwagens net zo de aandacht als de fraaie tempels die Thailand rijk is. Tenminste, als je erop let.

Last mile

Het verkeer in Thailand is één grote chaos. Lijnen op de weg zijn vooral een suggestie. Scooters in alle maten schieten tussen de auto’s door. Het is fascinerend om te zien hoe alles door elkaar heen krioelt zonder elkaar te raken. Wat hierbij opvalt, is dat er in de steden nauwelijks vrachtwagens te vinden zijn.

De talloze winkeltjes, stalletjes en straatventers worden niet met vrachtwagens bevoorraad. De stadsdistributie wordt bijna volledig uitgevoerd door kleine voertuigen: van fietsen en scooters tot de pick-ups met soms een grote opbouw. Ze vervoeren van alles, van keurig gestapeld fruit tot grote zakken met kleding. In een kustplaats zagen we zelfs een pick-up vol opblaasfiguren. Van grote donuts tot roze flamingo’s, opgeblazen en wel, keurig vastgezet met een spanbandje.

De vraag rees in mijn hoofd of ik hier naar de toekomst zat te kijken. Met de komst van zero-emissiezones en lengtebeperkingen in binnensteden blijft er in Nederland weinig ruimte meer voor vrachtwagencombinaties in de stad. Afgelopen tijd zijn veel last mile-oplossingen gepresenteerd: van fietsen en elektrisch aangedreven tweewielers tot kleine voertuigen met een laadbak. Deze kunnen kleine hoeveelheden lading binnen de stad te vervoeren. Eigenlijk op dezelfde manier zoals dat op dit moment in Thailand gebeurt, zij het zonder verbrandingsmotor.

Muurvast

Nu is de situatie in Thailand natuurlijk niet hetzelfde. Waar we in Nederland steeds meer kleine, specialistische winkels verliezen aan grote supermarkten die alles verkopen, floreert in Thailand de kleine ondernemer. Ook liggen de lonen aanzienlijk lager, dat het eenvoudiger maakt een leger van chauffeurs de stad in te sturen. De vraag is dan ook hoe de stadsdistributie er straks in Nederland uit gaat zien, als vrachtwagens de binnenstad niet meer in mogen of willen.

Zelfs met een goed werkend openbaar vervoer en goedkope taxi’s staan de toch brede wegen in Thaise steden regelmatig muurvast. Steden in Nederland doen alles om grote vrachtwagens uit de stad te weren, maar stevenen we op die manier niet af op een groot verkeersinfarct? Straks staan ook onze binnensteden misschien vol met busjes, cargo-bikes en andere bezorgkarretjes. Zero-emissie, dat dan weer wel.